شدائن

او کہندا سی
“شدائن نہ ہووے تے,اپنا خیال رکھنا کر”
میں سوچاں،اے شدائن کی ہوندی اے؟
کئی واری پچھیا سی
وے حسین !مینوں دس تے سہی،توں مینوں شدائن کیوں کہندا ایں؟”
او کرے
“کملیے۔۔۔۔میں تینوں کہندا واں کہ اپنا خیال رکھیا کر،اینج تے نئیں نا کری دا کہ توں مینوں بہوت تکلیف دیویں،اس طرح جنج توں اپنا حال بنڑا لیا اے،اینج تے توں میرا دل چیر دینی ایں،اینج نہ کریا کر”
لے اوہنیں دسیا فیر وی نئیں نا کہ شدائن کی ہوندی اے!!
میں یا تے کھڑ کھڑ ہسی جاواں تے یا فیر بلا وجہ اوہدے نال متکے لاواں۔
او کرے “تینوں عشق ہویا نا فیر پچھاں گا،شدائن جئی نہ ہووے تے”
میں متھے تو لٹ چکدی،تے فیر زور نال پچھاں نوں سٹڈی” او جا اوئے۔۔۔ایڈا توں نواب آف کالا باغ۔۔۔۔میں توں پچھے گا کجھ۔۔۔او جا۔۔۔اے روگ شوگ اساں نا کم آی نئیں۔۔۔وگ جا۔۔۔فیر میرے متھے نہ لگیں”
او کرے ” گڈئیے۔۔۔۔میں کی تیرے ماتھے لگنا یار،توں شاہ زادی ایں تے میں تیرے حسن دا گدا منگدا فقیر!!!
شاہ زادیاں فقیراں واسطے کتھے ہندیاں نیں؟”
میں واقعی سوہنی سی
شہزادیاں کی پانچویں بھردیاں سی میرے اگے۔۔۔
حسین تے او چھلے ویکھ ویکھ رو پیندا سی جو او گڈی دی فرمیش تے میلے چوں لے آیا سی
کچ دے چھلے
وا وا مردانہ سائز نے چھلے
ہائے وے سادیا حسینا!
گڈی تے ملوک جئی سی
اک چھلہ اوہدی دو انگلیاں وچ آ گیا سی
ہائے او سینیا ۔۔۔۔
کملیا دلا!!
او چھلے لے کے آیا سی پر گڈی نوں چھلہ پورا اک نئیں آیا
حسین رو ای پیا
٫٫گڈی۔۔۔میں اپنی حد تو وڈے چھلے لے آئیاں واں
پر سچی گل اے میرے غربت دے چھلے تیرے حسن دی امارت نوں نئیں پہونچ سگدے ،اڑی نہ کر
میں تینوں سونے دا چھلا دین لیق جے نئیں گڈئیے،،
مینوں پسند نئیں۔توں دے مینوں
پر پتہ نئیں کی سوچ کے حسین چھلے نا دتے سی
گڈی نوں کی پتہ سی ،اے تے بس حسین نوں ای پتہ سی ناں۔۔۔او تے ہیرے وی لے اندا
پر او کہندا سی کتھے میں تے کتھے گڈی
اوہدے نیناں دا مل بس سینے نوں ای پتہ سی۔۔۔۔
سین کرے ” خدا دی قسمے گڈئیے!!! تینوں تے ویکھدیاں جی نہ بھرے،پتہ نئیں ،تیرے بلاں،تیری آکھاں دا مل کنج لگ سکدا اے جہان وچ،
تیری ورگی کوئی ہے ای نئیں “
مینوں اوہدے نازاں دی عادت پئے گئی سی
پر سچی گل اے
او میرے متھے لگ گیا سی۔۔۔۔میں نہ مندی ،کی ہوندا؟
تقدیر دور بیٹھی ہسی جا رہی سی بس!
اوہدا میرا ہر ویلے خیال رکھنڑاں
مینوں گڈی کہنڑاں،
منہ چوں نکلی گل پوری کرنا بالا چنگا لگدا سی مینوں۔۔۔
رب دی سوں،مینوں تے لاڈاں دی عادت ہی پئے گئی سی
میں بہوت ہی کوئی اتھری کڑی ساں۔
پتہ نئیں سی کہ عشق تے چنگے چنگے سورماواں دے وٹ کڈھ دیندا اے بھلا حسن کی شے سی۔
خبرے کی لکھیا سی لیکھاں وچ کہ کوئی وقت سنڑیند سی۔۔۔! مینوں پتہ نئیں سی مینوں اوہدے نال کیہڑا عشق سی،پتہ اودوں لگیا جدوں وچھوڑے دی ہوا گھلی۔
فیر شریکاں نے رولا باہیا
کئی کندھاں پئے گئیاں
وتھاں پئے گئیاں ،لکھتاں بدل گئیاں
تے میرا متھا کسے ہور متھے جا لگیا!!!

متھا بس لگیا ای سی،یا خبرے وجیا سی۔
شریفا صرف ناں دا ای شریف سی
باقی ہر بغیرتی او جمن نال لے کے آیا سی
اے رکھ رکھ بلا وجہ منہ تے چپیڑاں ماری جاوے۔۔اوس منہ تے جیہڑا سین ویکھدیاں عبادتاں کردا سی
میرے رتے بل لہو لہان ہو کے ہور رتے ہو جاندے۔
پیسہ کول نہ رہن دوے
اونتریاں کڑیاں گھر لے آوے
تے ویکھو ویکھ میرا بس جی سڑی جاوے۔
ہر گل وچ مینوں سینا یاد آوے
ہائے او سینیا!!! کداں توں میرے چاہ چکدا سیں۔
اپنڑی ہر مصروفیت کنجے سٹ کے میری اک اواج تے دوڑی آندا سیں۔۔۔
شریفے نے کر کر ظلم مینوں حسین دے عشقے دے پانی کول چا وگایا سی۔پہراں لنگھدے نہ ٹکر جی نو لگدا تے نہ ہی ترے لگدی۔۔
حسینی ہو گئی ساں ناں
ترے لگدی فیر وی پانی نہ لبھدا۔۔۔۔
مینوں بس اک اودر سی جیہڑی بت ساڑدی پئی سی ۔۔
جے اگلا سنگ نبھان والا ہووے تے کڑی روح تک اوہدے ناں کر لیندی اے
پر اے گن شریفے کول نئیں سی ناں
میرے ماپیاں دی دتی ساری زمین اوہنے بیگانیاں نکھتریاں تے لا ونجا دتی سی۔
سچی دساں تے کوئی بہوت آی اونتری نسل دا سی شریفا!
آپ دوجیاں کھسماں نوں کھانڑیاں نال دیہہ راتی گناہ کمائی جاندا سی تے ہر گل تے مینوں کری جاوے” توں تے حسین نوں بھلی جے نئیں۔۔۔۔”
قسمے میں اوہنوں کدی یاد نئیں سی کیتا۔۔۔
جتنا اس کنجر نے مینوں یاد کرا چھڈیا سی۔۔۔۔
اخیر او کسی کوٹھے الی نال کدرے چلا گیا۔
او وی بالی سیانڑی سی،شریفے نوں بلیک میل کر کے ویاہ رچا لیا سو۔شریفا جاندے جاندے میرا ناواں ہٹا گیا سی۔
فیر پتہ نئیں لگیا کہ او کتھے گیا۔
خبرے مر گیا کہ کھپ گیا ۔۔۔میرے واسطے تے مر ای گیا ناں۔
وریاں گزرے ،
شیشہ ویکھدی نوں لگے کوئی اور آ کھلوتا اے
شیشہ ویکھنا ای چھڈ دتا۔
سین نوں وی پتہ لگ گیا سی
لگے بنے آ گیا مینوں ملن۔۔۔۔پتہ نئیں کیہڑے دل نال
ہائے کیہڑے دل نال آیاہونا او؟
او کنہی ڈھل اتھرووں نال اوہناں آکھاں نوں ویکھی گیا جنہاں اکھاں نوں کئی واری چمن دے او خواب ویکھدا سی
پر عبادت وچ گناہ سمجھ کے آپ دی بے عزتی کر دیندا سی ۔
او اکھاں،او رہیاں آی نئیں سن
نہ او چمک نہ او شوخی
نہ بلیاں دا او سوہا رنگ،
اوہنوں یاد آیا
کئی واری گلاں گلاں وچ حسین اوہدے بلاں نوں اشارہ کردا سی
یا آکھاں ول ویکھ کے فکراں نال کرے
“ویکھ کی لگیا ہویا…”
او اکھ بند کردی
اے بڑی چاہ نال آکھاں تے ہتھ رکھ کے کہندا،کوئی رنگ لگیا سی
لہہ گیا
یا اک انگلی بلاں نے نیڑے کر کے کہندا
“کملیے۔۔۔۔نیانڑیاں ورگا کھاندی ایں،بندہ بل آی صاف کر لوے”
ادھر ہتھ بلاں نوں لگدا سی تے پتہ نئیں فیر اوہنوں کاہدا کرنٹ لگ جاندا سی
واہ واہ دور جا بہندا سی۔۔۔
میں بس گھوری جاندی ساں
آج او پتہ نئیں کیوں نظراں نئیں سی ملا رہا۔ویکھدا تے ہوکا بھر کے منہ اوہنوں کر لیندا سی
اوہدی شاہ زادی رل گئی سی
تے او کجھ وی نئیں کر سکیا سی
اوہنوں کی پتہ بھلا
اوہدی شہزادی تے اک فقیر واسطے فقیر ہو گئی سی۔۔۔
“اے توں کی حال بنا لیا ای گڈئیے؟”
گڈی کتھے ہور ای جہاں وچ سی
“حسین!!اج توں مینوں آکھیا نئیں کہ شدائن نہ ہووے تے”
سینا اچانک ہی اٹھیا سی،اوہدے گوڈیاں چوں چٹاک چٹاک دی آوازاں آن دئیاں سن
پر اوکھا سوکھا سین کھڑا ہو ای گیا
پتہ نئیں اوہنوں زکام لگیا ای یا آکھاں وچ کوئی ککھ پئے گیا سو، گھڑی مڑی پرنے نال منہ ،اکھاں صاف کری جاندا سی
اگاں نوں منہ کر کے ،کنڈ کر کے بس اوہنے اتنا ای کہیا سی
“آج مینوں کہن دی لوڑ ای نئیں پئی گڈئیے۔۔۔۔۔۔”
اوہنے ہور کجھ نئیں سی آکھیا
پر
اوہدی آواز بنے نال کھلوتی بھراڑیاں تو اڈدی اچی پہاڑی تک گئی سی۔۔۔۔
“شدائن۔۔۔۔۔شدائن”
گڈی نس رہی سی
اڈیک رئی سی
ہو کے مار رہی سی
وے شاہ حسینااااا
اٹھ شاہ حسینا
آ شاہ حسینا!!!
حسین دا دل نیزے تے چڑھیا ہویا سی تے روح گڈی دے بلاں وچ کنب رہی سی۔۔۔۔
من دا پانڑیں مک گیا سی
عمراں دا کاسہ لک ریا سی
محرم اوہدی عمراں دا مہینہ بن گیا سی۔۔۔۔۔